فکر می کنم بهترین موضوعی که می تونم در موردش بنویسم در هر -حالتی- خودم باشم! شاید چون بیشتر در مورد نقاط قوت و ضعف خودم می دونم تا دیگران ... این یکی از بحثهایی هست که دوست دارم با تو آروم آروم در میون بگذارم و احتمالا با بقیه بچه هام و با همسرم و با پدرم و مادرم ... اما یه جورایی گفتنش برای تو راحت تره چون کودکی و ساده و بدون غرض . و امیدوارم روزی هم که از من می خونی و می دونی باز کودک باشی و ساده و بدون غرض.

خیلی در مورد کودکیم فکر می کنم . تا 3 سالگیم در طبقه دوم خونه خانم جون(مادر پدرم) زندگی می کردیم و خاطراتی از بازی های ساده و کودکانه با خواهرم-که دو سال از من بزرگتر بود-در سالن و بالکن اون خونه دارم که همه خوبن و شاد.البته نه اونقدر شاد که سرشار از قهقهه باشه که در اون سالها(61 تا 64) خیلی قهقهه جایی در جامعه ما نداشت و نه اونقدر مملو از ناراحتی یا دعوا یا غصه خاصی. البته گهگاه دعوای عمو هام رو که اون موقع جوان و نوجوان بودند و با هم گاهی کشتی هم می گرفتند می دیدم اما بیشتر برام جذابیت و خنده داشت چون حس بدی بهش ندارم . یادمه محرم که می شد همه خونه خانم جون جمع می شدن و با بچه ها می رفتیم دسته ها رو نگاه می کردیم که از سر کوچه رد می شدن. شبها می رفتیم مسجد قبا(آتشیها) که مراسم خیلی طول می کشید و ما بچه ها می خوابیدیم . یادم میاد تابستون ها می رفتیم باغی که به کوشک خلیل معروف بود و اونجا تاب می بستیم بین درختها و اونقدر بالا می رفتیم با تاب که احساس می کردم دارم پرواز می کنم .20 ماهه که بودم مامان و بابام 40 روز با هم رفتن مکه و من رو گذاشتن خونه خاله ام که اون موقع سه تا پسر داشت . یادمه خیلی بهم خوش گذشت اما همون روزها یکی از گوشواره های خاله ام رو انقدر کشیدم که گوشش پاره شد! از اول 3 سالگیم هم دو ماه رفتم مهد کودک . ساختمونش رو کامل یادمه یه ردیف پله باریک و بلند داشت که کلاس بالای پله ها بود. و من همیشه بالای همین پله ها انقدر گریه می کردم تا مامانم بیاد دنبالم! هیچ خاطره خوشی از اون 2 ماه ندارم!

3 سال و 2 ماهه بودم که رفتیم خونه خودمون که یه خونه خوب 2 خوابه 200 متری حیاط دار بود اما خیلی دور بود . یادمه که از جاده اصلی خیلی فاصله داشت و اون موقع ها هم تاکسی نمی یومد اونجا و من و مامانم و خواهرم خیلی وقتها شاید بیشتر از نیم ساعت پیاده راه می رفتیم تا به خیابون اصلی برسیم . یادم میاد مامانم خیلی هنرمند بود و برامون شکلهای کارتونی مثل دانلد داک و میکی مواس بزرگ می کشید و ما به دیوار اتاقمون آویزون می کردیم.آخه مامانم قبلش کلاس انیمیشن می رفت. همون روزها بود که یه همسایه توی کوچه مون داشتیم خانوم کشاورز که معلم انگلیسی بود و ما می رفتیم پیشش و زبان انگلیسی یاد می گرفتیم . و من عاشق زبان انگلیسی شدم . ما اون روزها با همه کوچولوییمون می رفتیم از سر کوچه شیر می خریدیم . توی کوچه دوچرخه سواری می کردیم و شش خونه بازی می کردیم . یادمه خیلی می رفتیم خونه عمه مریمم. آخه با دخترهای عمه ام هم سن و یال بودیم . اونها هم خیلی میومدن خونه ما . من و سعیده-دختر عمه ام- بعضی وقتا تمام کف حمامشون رو صابون مالی می کردیم و این یه بازی مون بود که کف حمام سر بخوریم ! مامانم هم گاهی همه بچه های فامیل رو که هم سن و سال بودیم و حدود 10 تا می شدیم جمع می کرد و می بردمون پارک! و خیلی خیلی خوش می گذشت .. هم توی ماشین که سرود می خوندیم و قرآن و ... هم توی پارک. فسعیده تا سالها بعدش بهترین دوستم بود . از 5 سالگی که خواهرم مدرسه رفت من هم خوندن و نوشتن رو پا به پای اون یاد گرفتم . بعد از ظهر ها و تابستون ها هم کلاس قرآن و نقاشی و شنا و ژیمناستیک می رفتیم . روزی که دوچرخه سواری رو یاد گرفتم دو بار با دوچرخه رفتم توی تیر چراغ برق . بیشترین وقتم رو در این 6 سال به نقاشی و بازی های ساده با خواهرم گذروندیم گرچه حال و هوای اون روزهای ایران پر از جنگ و آژیر و چسب های روی شیشه بود اما ما در کودکی خودمون روزهای ساده و بی دغدغه ای داشتیم .